Vandaag een keertje iets anders…

Je gaat je ogen laten glijden over het scherm… Als je in groep 3 van de basisschool goed opgelet hebt, moet je de onderstaande groepjes letters herkennen als woorden… Die woorden vormen samen zinnen… En deze zinnen nemen je mee op avontuur… Eentje in je hoofd… Je gaat op avontuur en je hoeft er geen stap voor te zetten… Hoe geweldig is dat? Regel ik gewoon… Doe ik niet moeilijk over… Ben je er klaar voor?

Veel plezier…

De sleutel

Met zijn auto reed hij zo hard als het ding aankon. Het was pikdonker om hem heen. Hij zag alleen het licht van de maan en een stad in de verte. De reflectie van het licht vormde dansende golfen in de rivier naast hem. Verder totale duisternis. Op die felle koplampen achter hem na, natuurlijk. Ze leken steeds dichterbij te komen. Waarom zaten ze achter hem aan? Wie waren het? Hij kon het maar niet bevatten. Alles was zo snel gegaan. Een dag die als elke andere begonnen was…
David Holland liep na z’n werk de twee kilometers naar zijn huis terug. Het zonnetje scheen nog lekker en het was heerlijk om zo door het park te lopen. Stelletjes zaten op het gras, moeders liepen met hun kinderen en sporters skeelerden in het rond. De zonnestralen vormden samen met de waterdruppels van de fontein honderden kleine regenbogen. David genoot van wat hij zag. Hij liep langs enkele struiken. Plots viel zijn oog op iets. Het was een rechthoekig voorwerp. Het leek van hout. Hij stapte tussen de struiken en zag dat het een schilderij was. De lijst was van donkerbruin hout en prachtig bewerkt. Op het doek was een meer of zee geschilderd met enkele zeilboten op de achtergrond en eentje groot op de voorgrond. David zelf zeilde ook graag in z’n vrije tijd. Het schilderij zag er nog goed uit en het was nog maar een klein stukje naar z’n huis, dus hij besloot het mee te nemen. Misschien is het wel van een grote meester en klapper ik met m’n oren als ik hoor hoeveel het waard is als ik het ooit bij Tussen kunst en kitsch laat taxeren, dacht hij. David hield het schilderij dicht tegen z’n lichaam aan om het niet te laten beschadigen door de takken van de struiken. Hij vervolgde zijn weg naar huis, blij met z’n mooie vondst. Hij merkte echter niet op dat hij gevolgd werd.
Wil je weten hoe dit afloopt? Ga dan naar bol.com of Amazon om het boek aan te schaffen… Of wacht gewoon tot ik een nieuw stukje online zet…
De Sleutel (cover)